De passie voor houtbewerking zit in mijn bloed. Ik heb de liefde voor het hout meegekregen van mijn grootvader die meubelmaker was. Uren heb ik in zijn atelier doorgebracht, een kleine werkplaats boven de garage. Ik zaagde er als kleine snotaap plankjes (en ook al eens in mijn hand) en sloeg er menig nagel krom, die hij in alle rust terug rechtte.

​

De liefde voor huisdieren zorgde er echter voor dat ik koos voor een ander beroep. Toch was het hout nooit ver weg: ik werd geregeld wel ergens geconfronteerd met het geluid van zaagmachines of de geur van hout die me altijd terug brachten naar dat kleine atelier. Een ander mens zou deze geluiden of die geuren zelfs niet opvallen, maar ik werd telkens herinnerd aan mijn jeugd en mijn grootvader.

​

Vele levensjaren later kochten we een aantal eikenhouten Herve-stoelen bij een artisanale meubelmaker in het Luikse. We wandelden zijn atelier binnen en daar was het weer: de geur van het vers gezaagd en bewerkt hout en het zien van zoveel handgemaakte stoelen en kasten drong diep in mijn vezels. Die dag besliste ik iets te doen met mijn liefde voor hout en schreef me in voor een cursus meubelmakerij in de avondschool. Elke maandagavond werd één groot festijn; telkenmale ik het atelier betrad werd ik een ander mens. Ik leerde er allerlei basisbeginselen zoals kleine verbindingen maken, mijn eerste houten hamer, een tafellampje en nog zoveel meer. Het tweede jaar schreef ik me in voor een cursus sculpteren. Langzaam begon ik me een echte houtbewerker te voelen.

​

Ik werk niet graag met machines, mijn voldoening is zoveel groter als ik iets volledig met handgereedschap kan maken. Zoals vroeger, met echte verbindingen en zonder schroeven, nagels of andere, modernere hulpmiddelen. Ik begon met de restauratie van het handgereedschap van mijn opa, voornamelijk schaven en zagen. Alles werkt gewoon perfect, net zoals 100 jaar geleden, want zo oud moet dit gereedschap zeker zijn. Telkens als ik één van deze handgereedschappen vastneem en een stuk hout ermee bewerk, bekruipt er mij een zekere fierheid, een eergevoel dat ik hiermee mag werken. Soms voelt het alsof het niet mijn handen zijn...

​

Als het meubelstukje volledig af is, er een olielaagje op komt en ik in gedachten terug geniet van het hele maakproces terwijl ik het object aanschouw word ik overmand door een bevredigend gevoel. Ik vraag me in gedachten af waar het zal terechtkomen; zal ik het houden, of misschien schenken aan iemand die de diepgang van het geschenk zal appreciëren? Een object dat met gevoel werd gemaakt straalt dit uit, maar enkel de gevoelige mens ziet dit.

​

Dat is mijn verhaal, dat is waarom ik allerlei dingen maak in hout. Het was nooit een echte keuze, het is een roeping.